Er zijn twee soorten mensen: de eenrijtjesmensen en de tweerijtjesmensen. De laatste categorie is veruit in de meerderheid. Dat zijn mensen die bij twee kassa’s of pinautomaten altijd achter één kassa danwel pinautomaat plaatsnemen en dan maar afwachten of ‘hun’ rijtje sneller is.

Ik heb een hekel aan die mensen. Ik ga altijd in het midden staan om één rij te vormen, zodat de eerstwachtende altijd gebruik kan maken van de eerstvrijkomende automaat of kassa. Toch zijn er altijd flapdrollen die dan weer gewoon een eigen rijtje maken. Eén rij voor één automaat, want zo zijn ze het gewend. Door dit volk kom ik nooit af van die wet-van-Murphy-stelling dat je altijd in het traagste rijtje staat. Maak toch één rijtje, dan sta je altijd in de juiste.

De vliegtuigmotor vatte vlam en ontplofte. Het toestel belandde in een gebouw. Niemand van de vijftig bewoners raakte gewond. Sidoro Pensieri (44) die het boeket gooide, hield meerdere botbreuken en een hoofdwond over aan de crash. De 61-jarige piloot, de enige andere inzittende van het toestel, raakte niet gewond, aldus Het Laatste Nieuws.

Een boeket uit een vliegtuig laten gooien, de bruidegom die het boeket gooit, de 61-jarige bruid die het toestel bestuurt en vol in een gebouw vliegt zonder zichzelf of de bewoners te verwonden. Wie heeft de foto’s?

Als je opruimt, vind je nog eens wat. Gedichten van toen je 18 was, bijvoorbeeld. Ik weet wel, het is geen hoogstaande poëzie, maar deze vond ik toch wel aardig:

Meer

Meer

dat elke vogel draagt

en elk herfstblad bleekt

als spiegel aan het einde van een jaar

je ogen, ze nemen zo

veel, ze geven niet

meer

Jeugdzonde of toch best leuk?

Woensdag 1 juli was een best wel belangrijke dag in de geschiedenis van zowel de popmuziek als de verzekeringsjournalistiek (bestááát dat dan? Jawel: www.amweb.nl). Een nieuw duo werd geboren: 2:00 AM, oftewel het hoofdredactionele AssurantieMagazine-duo dat over muzikale talenten beschikt. Ik nam voor deze ene keer genoegen met een dienende rol en begeleidde collega Henri Drost op (helaas onversterkte) gitaar bij zijn vocale uitspattingen tijdens de zomerborrel van For All Finance, een detacheringsbureau voor de verzekeringswereld (zie de talrijke overhemden die op zich nog best rock ‘n’ roll waren gezien de hoge temperatuur).

Het is wat: ga je een stukje fietsen en denk je nog: die paar kilo’s afvallen is nog steeds niet gelukt (vergelijk deze foto met die ernaast), word je prompt uitgeroepen tot Mooiste Man van Limburg! Ik heb mijn woonplaats maar verzwegen.

Denis valt nog wel eens op cruciale momenten. Die uitglijer op de Romeinse keien kostte hem niet de Giro-overwinning, maar ik wil nog wel eens weten hoe het was afgelopen als de Russische Zwijger in de eerste Alpenetappe van de vorige Tour de France op zijn fiets was blijven zitten in die gladde bocht. Het was toch waar alle Menchov-fans op hadden gewacht: een aanval in een bergetappe. Denis met goede benen die de andere favorieten een poepie liet ruiken. Het lijkt wel of het noodlot Denis in vurige momenten slecht gezind is en daarom denk ik dat hij de Tour nooit gaat winnen. Of wel soms? Stem nu!

Muziek is nog steeds een drijfveer. Huidige basopdracht: Charlie van the Red Hot Cili Vervelende Irritante Getalenteerde Jongens.

Vandaag kwam ik erachter dat er nog steeds mensen zijn die mijn blog lezen. Iemand googelt (nee, niet googlet) je, komt hier terecht en weet meteen dat ik iets tegen caravans heb. Dat geeft mij toch het gevoel dat ik moet doorgaan: met algemeen geaccepteerde meningen verkondigen of mijn persoonlijke leven hier (tot op zekere hoogte) vastleggen. Dus vooruit maar…. een goede aanleiding om hier weer eens wat uit te braken over wat mij in de marge van het dagelijks leven bezighoudt. En de hooguit twee vasthoudende terugkerende kijkers weten dat ik de afgelopen tijd nou niet bepaald mijn weblog als hoogste prioriteit heb gehad.

Maar beste kijker(s), ik heb moedige voornemens! Naast Alpe d’ Huez beklimmen (ook al is belikken, wat ik net per abuis tikte, misschien een betere optie) zijn dat onbezorgd leven en weer gedichten gaan schrijven. Binnenkort in dit theater: DichteRob.

Het nieuws is alweer een week oud, maar Jolande Sap, wier knopje ik heb ingedrukt bij de Tweede Kamer-verkiezingen in 2006, is dan toch nog voor Groen Links in het parlement gekomen. Weliswaar als vervanger van ex-inbreker Duyvendak, maar Kamerlid is Kamerlid. Nu maar hopen dat ze met haar economische achtergrond op de voorgrond weet te treden. Ze ziet er met die korte coupe wel een stuk strijdbaarder uit dan twee jaar terug, in ieder geval. Vergelijk maar: Jolande 2006

Wel jammer: op de blog van ene Xaviera heeft ze het over de toekomst van haar kids. Nee he…wel op je taalgebruik blijven letten graag!

Geïnspireerd door een anonieme blogger (zie link onderaan) wil ik wel even lekker anoniem ergens tegenaanschoppen: geparkeerde caravans. Dat kan ik in deze vakantietijd natuurlijk naar hartelust met eigen benen doen, want in mijn straat duiken ze geregeld op: die monsterlijke trekwoninkjes die langer dan de maximale drie dagen veel te veel ruimte innemen. Als je goed naar de foto kijkt, zie je dat dit exemplaar drie parkeerplekken bezet. Omdat veel huishoudens inmiddels twee auto’s bezitten, is het vaak al zoeken naar een vrije plek. En dan komt er ‘s avonds bij het indraaien van de straat ook nog zo’n lekker ruim neergezette caravan in het zicht. Het alternatief is dan je auto op de stoep of op de rijweg neerzetten. Beste caravanisten, is dat nou nodig?

(lees: http://www.nu.nl/news/1699094/50/Website_publiceert_priv%E9gegevens_bloggers.html)